donderdag 21 mei 2009

happy news!

het is zondagochtend, 11 uur en ik ben alleen thuis. ik ben aan het schilderen en de (olie)verf moet drogen, dus mooi een gelegenheid om een email te schrijven. ik heb veel reacties gekregen op mijn verslag van mijn trip naar het binnenland. het was voor ons ook een hele bijzondere week. Bijzonder omdat we zoveel mensen hebben gezien, waarvan de meesten hun dorp nog nooit uit waren geweest, bijzonder omdat we veel mensen tegenkwamen die geen Engels spreken, bijzonder om dit alles met 3 leuke collega’s mee te maken. Georgetown is wat dat betreft zo ontwikkeld. We zien regelmatig mensen die analfabeet zijn en dat heeft simpelweg te maken met het onderwijssysteem. Het lees- en schrijfnivo op scholen is bedroefend. heel af en toe komen we in Georgetown mensen tegen die geen Engels spreken.
ik vond de verantwoordelijkheid van de week best heftig en ik was blij dat ik dit met Angela kon delen. Je bent toch verantwoordelijk voor 2 collega’s en we moesten ervoor zorgen dat alles goed geregeld was. daarnaast heb je met oogafwijkingen te maken die je niet veel ziet of waarvan je niet goed weet wat je moet doen. Er is geen oogarts in de regio dus wij moesten beslissen of iemand een 24 uur lange bootreis moet ondernemen om een oogarts te zien. Hoe ernstig is de afwijking, is behandeling sowieso mogelijk en is iemand in staat om de tocht te ondernemen. Je moet dus wat verder denken dan het schrijven van een verwijsbrief. Dan is het fijn om een second opinion te vragen en samen die beslissing te nemen.
het grote nieuws van deze week is de goedkeuring van onze training door de Universiteit van Guyana!!! Dat zegt jullie waarschijnlijk niet zoveel, maar dat is een grote overwinning voor ons. Ik ben 2 jaar lang bezig geweest dit voor elkaar te krijgen en deze week is het goed gekeurd! Ik heb ik weet niet hoeveel versies moeten schrijven en na tientallen vergaderingen ging het deze week naar de hoogste commissie ter beoordeling. Het betekent dat onze training onder de supervisie van de universiteit gegeven wordt. mensen studeren af met een officieel en erkend certificaat. Het betekent ook dat we volgens de universiteitsregels moeten werken: alles documenteren, studentendossiers, aanwezigheid van officieel figuur bij examens, wijzigingen moeten eerst goedgekeurd worden.
ik ben er blij mee, want het programma heeft nu structuur, richtlijnen en heeft “wortels” gekregen in een bestaan systeem.
ondertussen ben ik aan een nieuw project begonnen: een opleiding Optometrie aan de Universiteit van Guyana. Er is geen opleiding in de Caribbean en we proberen dit in Guyana op te zetten. Geen makkelijke taak en het is verweg-toekomst-praat, maar ik ondesteun het idee. Ik ben bezig met het schrijven van het curriculum en alle modules. We hebben hulp van bestaande opleidingen elders in de wereld gekregen en dat scheelt veel werk. Nu moet ik alles samenstellen, alle doelstellingen schrijven, inhoud, examens, boekenlijsten, lesuren en dat is heeeeeeel veel werk. Gelukkig doen Angela en ik het samen want anders krijg je er soms een knotje van.
en dan nog een hoogtepunt....nou ja ik weet niet voor wie.....maar ik was op TV donderdagavond. er was een live show over oogscreeningen op scholen waar ik aan mee werk. Ik hou er niet van, vind het niks om met een camera op mijn snufferd te praten over werk. Helaas moet je soms...Uiteindelijk viel het wel mee, ik was een half uur in het programma waarvan een deel was met vragen van bellers. Dat was wel grappig: mijn vader heeft een rood oog, wat moet ik doen?? Als ik buiten in de zon loop, heb ik last van mijn ogen, wat moet ik doen? (nou uh....zonnebril dragen???!!)
Na afloop wat reacties gekregen en die gingen vooral over mijn schoenen! ha ha ik draag meestal geen hakken en nu was ik in mijn nette pak met chique schoenen en dat viel op! ’t is maar waar je op let als je TV kijkt of niet?

groet uit Guyana

maandag 4 mei 2009

Mabaruma

20-26 april bracht ik door in Mabaruma, een klein dorpje tegen de Venezolaanse grens. De Amerikaanse ambassade had mijn collega Angela benaderd met het verzoek om daar een week lang oogonderzoeken te doen. De ambassade heeft een afdeling die medische veldklinieken regelt (en ook betaalt) en dit keer werden wij ook uitgenodigd. Onze organisatie wil dit soort “outreach” weken ook graag regelen, maar het ontbreekt aan geld. Om een voorbeeld te geven: je kunt Mabaruma bereiken via een 24 uur lange bootreis of per vliegtuig. Dat laatste kost 150 euro per persoon. Alleen de vliegkosten voor ons 4-en waren dus al 600 euro.
Maandagochtend vertrok ik samen Angela, Antonia en Luciean naar het vliegveld. Daar gaat niet alleen de bagage op de weegschaal, maar ook alle passagiers....De vliegtuigen kunnen max 12 personen vervoeren maar gelukkig waren wij de enigen en konden daarom genoeg spullen meenemen. Wij hadden zo’n 500 brilllen bij ons, de meesten gewone leesbrillen (door Angela gekocht in Amerika) en wat 2e hands brillen (via het ziekenhuis gedoneerd gekregen). Dat samen met ons onderzoeksmateriaal, oogdruppels, loepen, papieren en persoonlijke spullen vulde het vliegtuig aardig op.
Maandagochtend was een vroegertje: 5 uur op, om 7 uur gevlogen en om 8 uur aangekomen. We zijn om 11 uur begonnen met de kliniek, dat was in een kantoor van het agrarische onderzoeksinstituut. Comfortabel en genoeg kamers om in te werken. De rest van de week hebben we daar gewerkt. Een verpleegkundige van het ziekenhuis hielp ons met administratief werk en zij regelde ook de verwijzingen naar Georgetown. Wanneer het strikt noodzakelijk was om iemand naar de oogafdeling in Georgetown te laten gaan dan schreven wij een verwijzingsbrief en het ziekenhuis geeft vervolgens geld aan de patienten om de bootreis te betalen. In Georgetown is een hostel waar zij dan gratis kunnen verblijven. Mensen geven vaak het excuus dat ze geen geld hebben en gaan niet naar een arts, maar dit keer was er gelukkig een goede regeling voor ze.
Bij elkaar hebben we 400 mensen onderzocht in de 5 dagen. 1 refractionist en 1 optometrist deden de brilaanmetingen en de andere 2 deelden de brillen uit en onderzochten op oogafwijkingen (staar, glaucoom etc). Het liep als een trein en we hebben echt een hele goede week gehad. (ik word er soms een beetje moedeloos van als bijna iedereen klaagt dat ze arm zijn en ze dat als excuus gebruiken om niet naar een arts te gaan, niet naar school te gaan, medicijnen niet innemen....die dingen zijn hier gratis)
Mijn hoogtepunt was woensdag toen Luciean en ik met een 4-persoonsvliegtuigje naar een Indianendorpje zijn gevlogen. Dat dorpje ligt 45 minuten vliegen naar het zuiden en is alleen bereikbaar met het vliegtuig. Er zijn geen andere wegen of rivieren. Het vlieguigje is echt superklein en knalgeel en ik was 2x de copiloot ha ha, ik maar denken: piloot, blijf bij bewustzijn, knijp er niet tussenuit aub!!!!
De mensen leven van de goudmijnen en wat akkerbouw. Het ligt middenin het regenwoud, compleet afgesloten en in de regio wonen zo’n 1500 mensen. Sommigen wonen 2 dagen lopen vanaf het centrale dorp. We hebben 43 mensen onderzocht en brillen uitgedeeld in het gezondheidscentrum. Nou ja dat is meer een houten gebouwtje met wat medicijnen en een medewerker die de hele regio bedient. Het bijzondere aan dit dorp is dat de meeste mensen geen Engels spreken of zelfs maar verstaan en weinigen kunnen lezen en schrijven. Ze spreken hun eigen stammentaal en slechts een paar kinderen gaan naar school. Dat was best een uitdaging voor ons, communicatie is een groot probleem en deze mensen hebben nog nooit een oogtest gehad. We konden merken dat zelfs na uitleg in hun eigen taal ze niet erg begrepen wat de bedoeling was.
De piloot die ons bracht is een Canadese vrijwilliger van een kerk en hij doet alle medische evacuaties in dit gebied. De kerk heeft het vliegtuig geschonken. Via de radio werd om zijn hulp gevraagd en hij moest dus noodgedwongen weg. Uiteindelijk kwam hij aan het einde van de dag terug en bracht 3 moeders met kleine babies terug vanuit Georgetown. Die mensen moeten simpelweg wachten totdat er een leeg vliegveld die kant op gaat.
De hele week hebben we in een guesthouse geslapen, basaal maar prima. Er werd voor alle maaltijden gezorgd en we hadden vervoer. Alles was geregeld door de Amerikanen en het voelde ondanks de lange werkdagen aan als een vakantie.
Mabaruma ligt op een heuvel en dat geeft prachtige uitzichten. We hebben wat rond kunnen lopen en we hebben wat dorpen verderop bezocht. Vrijdag gingen Angela en Antonia naar een dorp om daar oogtesten te doen. Dat dorp heeft 100 inwoners en 2 (!) mensen kunnen lezen en schrijven. Het vreemde is dat dit dorp dichtbij is en dat scholen ook bereikbaar zijn. Er zijn nogal wat sociale problemen en het lijkt alsof deze mensen zich niet willen mengen met de mensen in de omliggende dorpen. Aan het einde van de dag zijn Luciean en ik ook naar het dorp gegaan en daar namen wat dorpsbewoners ons mee op een kanotocht. In een uitgeholde boomstam zijn we een stuk over een riviertje gekanood. Vooral mijn Guyanese collega’s hebben de longen uit hun lijf geschreeuwd!
We hadden moeite om vervoer terug te krijgen en dat betekende wachten wachten en wachten. En wat ga je dan doen? Hinkelen! De zandweg werd omgetoverd tot speelveld en wij hadden de grootste lol!
Zaterdag zijn we met de boot terug gegaan. Niet de 24 uur bootreis maar met de speedboot naar een plaatsje halverwege: Moruca. Dat duurde 4 uur en gaat over rivieren en op het laatst een klein riviertje. In Moruca hebben we overnacht en de volgende ochtend om 6 uur naar Georgetown vertrokken om daar 10.30 uur aan te komen. Een rit van boten en taxies die heel voorspoedig verliep.
Een bijzondere week en ik hoop dat jullie met de foto’s erbij een beetje een indruk krijgen wat wij meegemaakt hebben.



vliegtuigje waarmee we naar het Indianendorp vlogen


het gebruikelijke vervoer in Moruca


het uitzicht over Mabaruma vanuit ons guesthouse


uitzicht over het regenwoud



het vliegtuig waarmee we naar Mabaruma vlogen




nieuwsgierige kinderen in het dorp



Mabaruma vanuit de lucht gezien



Luciean aan het werk, vertaalster helpt haar



de landingsbaan in het dorp met de school op de achtergrond



in de kano


huis aan de rivier



de dorpsbewoners zwaaiden ons uit


de wachtruimte bij de kliniek

Groet uit Guyana!

zaterdag 11 april 2009

Birthday party

Afgelopen zondag vierden Rudy en ik onze verjaardagen. We zijn allebei in maart jarig en aangezien ik dit jaar bij de club van 30-ers ben gekomen, was het tijd voor een extra groot feest!


Met de hulp van familie werd de tuin omgebouwd tot feestzaal/dansvloer/restaurant. Rudy's zus had een prachtige taart meegenomen die Rudy en ik samen heel traditiegetrouw hebben aangesneden onder het oog van iedereen. Het was een erg leuk feest met een goede DJ, eten, drinken, lol en zo'n 30 mensen!


Geniet mee met de foto's:





Rudy had een enorme grote pan
"cook up" rijst gekookt in de garage



de
feestneuzen ;-)
taart eten met 2 nichtjes

neef Shaan was de DJ








feestende neven en nichten






3 zussen van Rudy













samen taart aansnijden

op de dansvloer


Groet uit Guyana!

gekke week

De meeste weken in Guyana verlopen rustig en helemaal niet zo interessant als het soms lijkt. Soms heb ik een week waarin alles anders loopt, zoveel tegen zit, rare dingen gebeuren, ik over heel Guyana verspreid ben en dat ik blij ben dat de week voorbij is. Ik had zo’n week nog niet zo lang geleden:
Maandag hadden we een dag gepland om naar één van de scholen aan de Essequibo rivier te gaan om daar de schoolkinderen te screenen. De hoofdonderwijzeres had ons een tijd geleden gevraagd om naar 7 scholen te komen. Omdat deze scholen aan de rivier liggen en alleen bereikbaar per boot zijn, is het niet zo makkelijk daar naar toe te gaan. Charles gaf zijn toestemming om de scholen te bezoeken met een team van refractionisten zodat we de kinderen maar ook de dorpbewoners konden onderzoeken. Ik heb verder alle details uitgewerkt met de scholen zodat we een planning hadden, alle spullen bij elkaar hadden en we voorbereid op pad zouden gaan. Het plan was om een hele week in de regio te verblijven maar er waren geen bedden beschikbaar. Alleen hangmatten....en wij zien het niet zitten om een hele week in een hangmat te slapen. (probeer maar een nachtje en je weet waar ik het over heb!)
Het alternatief was om het over 4 dagen te verspreiden en elke keer op en neer te reizen. Maandag was dag 1. Om 6.30 uur vertrokken met de auto naar Parika en daar op de boot gestapt. Met 3 mensen van tandheelkunde die ook meegingen, was de boot overvol. Met als gevolg: aankomst in natte kleren door alle boeggolven....Via een modderpaadje kwamen we bij de school aan. De school heeft 80 leerlingen van leeftijd 4-15 jaar, 2 (ongeschoolde) leerkrachten en een hoofdonderwijzeres. Er zijn geen klaslokalen, maar de klassen zijn afgebakend met schoolborden. De school komt over als een groep van vrolijke kinderen met gemotiveerde leerkrachten. Terwijl ik met een collega de screening van de schoolkinderen deed, waren 3 anderen bezig met het screenen van volwassenen. Dat ging prima. De bewoners hadden heerlijke viscurry voor ons gekookt en we kregen bananen en cassave mee naar huis. Charles had om jonge kokosnootbomen gevraagd (voor zijn nieuwe huis) dus ik kwam thuis met 4 bomen in de kofferbak....
Rond 4 uur waren we klaar en konden we met de boot terug. Dit keer hadden we een grotere boot en een 40pk (lees langzaam) motor. Dat in combinatie met een onstuimige rivier, varen tegen de stroom in zorgde voor een hilarische rit. Iedereen was kletsnat, we deden 2,5 uur over een tocht was normaal 45 min duurt. En elke boot die ons tegemoet kwam of ons inhaalde zorgde voor golven genoeg om zeeziek van te worden! Ik was 8 uur thuis, moe en half opgedroogd maar met een voldaan gevoel!



de kinderen toonden hun tekeningen:
wat nieuwsgierige aagjes

collega's aan het werk onder de school:


het schoolplein:


Dinsdag was ik thuis aan het werk, examen schrijven, emails beantwoorden en toch ook uitrusten.
Woensdag bracht ik door in de kliniek en dat was een hectische dag. Compliceerde patiënten, tig telefoontjes, problemen op het kantoor die ik op moest lossen. Toen door naar Nederlandse les wat trouwens goed gaat. Ik heb inmiddels wat vertaalwerk gedaan en er komt steeds meer binnen.
Donderdag gingen we opnieuw naar Essequibo voor een screening dag. Althans dat was de bedoeling. We vertrokken weer vroeg en kwamen rond 8.30 uur aan in Parika. Toen we bij de boten kwamen werden we tegen gehouden door een groep zwaar bewapende agenten. Met de vinger klaar in schietstand vervoerden zij gevangenen per boot van Bartica naar Georgetown. Met z’n 2-en aan elkaar vastgeketend klommen een stuk of 20 mannen uit de boot het strand op om naar de vrachtwagen te lopen. En iedereen staat erbij en kijkt ernaar. Echt heel apart.
Toen was het wachten geblazen. Het hoofd van de school zou een boot voor ons geregeld hebben en dat was niet het geval. Slechte organisatie en het kostte ons bijna 3 uur voordat ze een boot geregeld had. Dit keer de boot van de Guyana Defence Force (het leger) die ons wel kon ophalen. Maar de mannen waren op patrouille dus geen garantie hoe, waar en wanneer we ergens zouden aankomen. Ook weer zoiets....wij de boot in en na 3 minuten meldde de kapitein dat de motor problemen gaf en dat we het niet gingen halen. Rechtsomkeert gemaakt en weer op de kant gezet. Toen maar besloten de dag af te blazen en naar huis te gaan. En hopen dat het leger niet nodig was die dag aangezien ze zonder boot zaten...
Op de terugweg ging onze pech nog een tijdje door. We moesten de brug over de Demerara rivier over. Die gaat elke dag 1 uur dicht op aangekondigde tijden (afh. van de tijding). Uiteraard was de brug die dag extra lang open en moesten we ook daar ruim een half uur langer wachten.
Vrijdag stond een bezoek aan Linden op het programma. Dat doe ik elke maand en dit keer was ik redelijk op tijd vertrokken. Ik hoefde niet te wachten voor de bus. Ik stapte in en 5 minuten later vertrok de bus. Maar toen begon het wat minder goed te verlopen. Vrijdag speelde de West Indies een cricket wedstrijd tegen Engeland in het nationale stadion. Dat stadion ligt aan de enige weg naar het zuiden. Je hebt geen andere keus. En natuurlijk ligt ook Linden aan het einde van die weg....Ik stond ouderwets in een kilometers lange file in de hete zon op weg naar mijn werk. Met een vertraging van een uur kwam ik 10.30 uur in Linden aan. Terug verliep gelukkig veel beter, maar de West Indies hebben de wedstrijd verloren. Op een hele knullige manier trouwens. De wedstrijd werd voortijdig afgebroken vanwege de duisternis (ooit in Nederland gehoord??), terwijl er grote stadionlampen aanwezig zijn. Iedere ploeg speelt 50 overs (300 ballen) en wie de meeste runs (punten door heen en weer te rennen) maakt, wint. Engeland had 50 overs gespeeld en West Indies zouden dat niet meer halen. Op basis van de hoeveelheid runs na gelijke hoeveelheid ballen kan een team winnen. Je rekent hoeveel runs ze hebben als ze zo zouden doorspelen tot 50 overs. Dit zouden de West Indies zijn, maar de coach besloot te stoppen met 1 run te weinig. Hij had het niet goed berekend, maar zich vergist en zodoende verloren ze. De Guyanezen waren niet zo blij na afloop......
groet uit Guyana!

zaterdag 14 maart 2009

Pagwah

Afgelopen woensdag was Pagwah, een Hindu feest in het teken van liefde, vertrouwen en verbondenheid. Traditie getrouw is men op straat feest aan het vieren. Mensen gooien emmers water naar elkaar en er wordt met verf (poedervorm of vloeibaar) gegooid. Uiteindelijk krijg je een kleurrijk resultaat.
Wij hebben ons prima vermaakt met vrienden en buren en terwijl de vrouwen druk bezig waren de mannen te bestoken, speelden de mannen cricket op straat.
Het is een beetje een mix van ons carnaval en koninginnedag, supergezellig en uitbundig!
Rudy en ik zagen er zo uit aan het einde van de dag (onze shirts wáren wit......)



Groet uit een kleurrijk Guyana!

Atelier

een paar van mijn tekeningen en schilderijen





onder de zon

hier is niet zoveel nieuws onder de zon. Terwijl jullie afgelopen week "gewoon" aan het werk
zijn......hadden wij hier 2 dagen vrij. Dinsdag was Youman Nabi, een Moslimfeestdag (verjaardag van de profeet) en woensdag was Pagwah, een Hindu feestdag waarop iedereen buiten water en verf naar elkaar gooit.
Rudy was aan het werk bij de buren, hun huis moet geverfd worden. Hij deed het nu in het weekend en tijdens deze feestdagen om extra geld te verdienen.
En ik was thuis aan het werk. Examens moeten geschreven worden en mijn collega is op vakantie. Heb maar besloten door te werken thuis en later de dag alsnog een keer vrij te nemen.

en verder:

  • was de waterpomp (die ons water vanuit de tank beneden omhoog pompt) kapot gegaan. Zaterdag de loodgieter gebeld, t/m maandag hem niet gezien, na wat telefoontjes met de huisbazin kwam hij dinsdag............om 6.30 uur IN DE OCHTEND....................grrrrrrrrrrrrr. Pomp is wel gemaakt ;-)
  • heb ik er een nieuwe baan bij: Nederlandse les geven op het taleninstituut. Via via werd ik gevraagd of ik 2 uurtjes per week les wil geven. Op dit moment aan 1 student, in de toekomst misschien meer. Het is betaald werk dus ook die extra centen zijn meegenomen (lees: tarief van bijna 4 euro per uur ha ha; gaat lang duren voordat we rijk zijn!!!!)
  • maar.........ik kan ook wat schilderijen en tekeningen verkopen en steeds meer mensen zijn geinteresseerd. Wellicht zit hier een toekomstige kunstenares!
  • zit ik al 6 weken zonder telefoon op het werk en het begint nu echt irritant te worden
  • was de sleutel van het toilet in de Eye Clinic zoek en moest het personeel (incl mijzelf) een nieuw slot kopen.....belachelijk toch?!
  • hebben we hagelslag in de supermarkt ontdekt!!!! bijna 6 euro maar zoooooooo het geld waard!
  • is Rudy zondag jarig! hiep hiep hoera
groet uit Guyana!