zaterdag 22 maart 2008

Terug van weg geweest

Na 2 weken vakantie in Nederland ben ik weer terug in Guyana. Ik heb een heerlijke tijd in Nederland gehad. Het was een leuke verrassing om mijn neefje (op de foto met zijn moeder) nu volop te horen praten, hem bezig te zien met al zijn auto’s en treinen en hem heerlijk te kunnen knuffelen. Mijn ouders hebben mij thuis geweldig verwend en ik heb gelukkig aardig wat vrienden kunnen zien. Lieve mensen: enorm bedankt dat jullie tijd vrij maakten voor mij. Ik ben terug gegaan met mooie, gezellige herinneringen, leuke kado’s en een rugzakje vol aandacht en “bijgespijkerde” vriendschappen.

Mijn terugvlucht werd een dag uitgesteld door de storm. Ik baalde eerst enorm omdat we voor niks op Schiphol stonden, maar uiteindelijk werd mijn vlucht zo aangepast dat ik op de oorspronkelijke dag zou aankomen op een tijdstip dat Rudy mij kon ophalen. En die stond mij helemaal blij op te wachten. We hadden elkaar behoorlijk gemist. De 2 weken waren voor mij ook lang genoeg. Ook omdat ik dus echt niet meer aan de kou in Nederland kan wennen. Ik heb het zó koud gehad dat ik mij eigenlijk de hele tijd onaangenaam voelde. Dat wordt nog wat in december….

Ondertussen ben ik weer aan het werk gegaan. Het blijft rustig in de kliniek en ik had het alleen de eerste paar dagen druk met het zien van patiënten die mijn collega’s door mij wilden laten onderzoeken. Het waren kinderen die met staar geboren waren, een dove vrouw, wat ingewikkelde brilafwijkingen.

Het is nog altijd onduidelijk wanneer ik kan beginnen met de volgende training. We zijn afhankelijk van de Universiteit en het ziekenhuis en die hebben duidelijk geen haast. Een start in april gaat al niet meer lukken, dus wellicht nu mei??? Ik kan mij er niet echt meer druk om maken. Ik kan zo hard gaan als zij willen en ik ben er klaar voor. In de tussentijd geniet ik van rustige dagen, heb ik tijd over om andere leuke dingen te doen en is het makkelijk geld verdienen ;-)

En verder:

Rudy en ik wonen samen. We hebben het heel gezellig samen en genieten nu nóg meer van elkaar.

- we hebben een magnetron! Ja we gaan vooruit. We koken nu ’s avonds en warmen de volgende morgen het eten op wat we meenemen naar het werk. Tegen lunchtijd is het dan weer afgekoeld, maar het is niet zo koud als het anders rechtstreeks uit de koelkast komt. Ben op en top Guyanees aan het worden…
-
op de verjaardag van Rudy heeft de hond van de benedenburen 9 puppies geworpen. 7 zijn nog in leven en we hebben dus nu totaal 9 honden……(iemand nog interesse???)

-ik heb een nieuwe fiets gekregen van Rudy! Mijn vorige fiets was net vóór mijn vertrek gestolen. Nou was het een grote roest-gammel-bak dus heel treurig was ik niet. Ik heb nu een mooie blauwe damesfiets, mét mandje én bagagedrager en Eline’s reflectoren (weet je nog Pien?)


En tot slot nog een paar mooie foto’s.
























Groet uit Guyana!

zondag 24 februari 2008

Mashramani

Elk jaar op 23 februari is er carnaval in Guyana: Mashramani. Voorafgaand aan dit feest zijn er soca en calypso competities: echte Caribische muziekstylen.
Maanden wordt er naar Mash toe geleefd en iedereen feest er flink op los. Dit jaar was het festival erg versoberd vanwege de situatie in het land. In de afgelopen 4 weken zijn door bendes 2 aanslagen gepleegd waarbij in totaal 23 mensen zijn vermoord. Allemaal onschuldige burgers waaronder ook kinderen.
Het land leeft in angst en er heerst groot verdriet. Er werd besloten het feest door te laten gaan, maar in een versoberde versie en de optocht werd gebruikt om mensen op te roepen tot eenheid en vrede.

Een indruk van de optocht:





























































En wat toeschouwers:


groet uit Guyana

woensdag 20 februari 2008

7 curry's

Rudy is Indisch-Guyanees en is opgegroeid met de Hindu tradities. Eén van de gewoonten van dit geloof is het houden van Jandi, een vastenperiode van 9 dagen waarin geen alcohol gedronken en vlees gegeten wordt. De pandit (priester van de tempel) bepaalt wanneer je de Jandi houdt en wat je precies moet koken. Tijdens de 9 dagen hoor je eten te geven aan de armen en aan mensen uit de buurt. Aan het einde wordt een traditionele ceremonie gehouden. Naast het bidden en wat andere dingen worden 7 curry's gekookt. Dit alles wordt met rijst uit een lelieblad gegeten.
Afgelopen zaterdag ging Rudy naar een collega en kwam thuis met een enorm blad vol eten.


En verder:
- heeft Rudy voor het eerst van zijn leven achter de computer gezeten. Hij speelt nu spelletjes en krijgt het "muisgevoel" al aardig in de vingers
- heeft hij het hele huis schoongemaakt. Ik kreeg de taak om de extra slaapkamer op te ruimen en hij heeft de rest van het huis onder handen genomen. Nu mijn uitdaging om het zo te houden.......
- krijgt hij steeds meer plezier in het koken. Hij heeft een zak rijst van 10 kg gekocht dus we kunnen voorlopig vooruit....

Groet vanuit een zeer nat Guyana!

maandag 11 februari 2008

Huisbezoek

Dit keer neem ik jullie graag mee voor een bezoek aan mijn huis en straat. Ik woon in een mooi houten huis aan de oude spoorlijn. (bovenhuis op de foto). Treinen zie je al tientallen jaren niet meer, maar de ijzeren delen van de rails kun je nog steeds terug vinden. Waar vroeger de trein reed, lopen nu koeien, paarden, ezels en geiten. Kinderen spelen cricket en rond Pasen wordt er volop gevliegerd. Een drukke en levendige buurt.

Tegenwoordig hebben we straatnaamborden in Georgetown. Ja ja we gaan vooruit!
















Oorspronkelijke huizen in Guyana zijn van hout, maar je ziet nu steeds meer betonnen huizen. Goedkoper en beter te onderhouden (scheelt veel verfwerk!). De huizen worden in alle kleuren geverfd: roze, groen, blauw, oranje, wit. Je snapt soms niet hoe ze het kunnen bedenken...

























We hebben sinds een paar maanden verkeerslichten. Voorheen waren er welgeteld 2 werkzaam in de hele stad, maar nu hebben ze op belangrijke punten lichten opgehangen. Uiteraard zijn ze niet op elkaar afgestemd, dus als de één groen is, is de volgende, na 100m rood en vormt zich daar een file. Guyanezen zijn niet opgegroeid met verkeerslichten, dus de meeste mensen weten niet wat ze moeten doen. Voorsorteren? Stoppen voor oranje of rood licht? Wat bedoel je....Het levert nogal eens verwarrende, grappige, maar ook gevaarlijke momenten op.

Vrouwen fietsen eigenlijk niet. Dat is werk voor de mannen. De vrouwen lopen (maar wel zo min mogelijk), gaan met de bus of taxi maar worden ook door de mannen op de fiets gebracht. Ze zitten op de stang. Ik ben inmiddels zo ingeburgerd dat ik nu ook de eer heb om door "mijn man" op de fiets meegenomen te worden. Maar om nou te zeggen dat het comfortabel is.........

Groet uit Guyana!

zondag 3 februari 2008

Guyanese keuken

Sinds dit jaar hebben Rudy en ik besloten elke dag te koken. Hij was gewend bij zijn zus langs te gaan om daar mee te eten, maar dat betekende dat ik vaak alleen kookte en at. Dat is dus niet zo gezellig. Eén van onze goede voornemens was dan ook voortaan samen te koken en te eten. En dat doen we. De ene keer gaat het op z'n Hollands (hutspot, bloemkool, groentesoep) en de andere keer gaat het op z'n Guyanees (gebakken rijst met kip, cook-up rijst, soep met eddo en banaan). Ik kan gelukkig meestal de Guyanese keuken wel waarderen, maar sommige dingen eet ik dus echt niet: kippenpoten inclusief de klauwen, vlees van koeienkop, koeienhiel. Guyanezen gooien niets weg en houden ervan om de botten uitgebreid af te kloven om vervolgens de botten te breken om ook het beenmerg op te zuigen....Tja daar hebben we een "cultuurprobleempje".
Maar Rudy snapt dan weer niet dat wij hagelslag op brood eten, bier zónder rietje drinken, niet om 5 uur 's ochtends opstaan om te koken.
Over dat laatste hebben we een gesprek gehad want de meeste vrouwen hier staan om 5 uur op om te koken. Ik ben geen ochtendmens en als je mij chagerijnig wil hebben, dan laat je mij vroeg opstaan. Daar is geen compromis over te sluiten! En laat ik nou net iemand treffen die zelf al aanbood om te koken 's ochtends. Ik zit helemaal goed hier!

Om nog even terug te komen op de dag dat de mannen de fundering afgroeven voor Rudy's zus. Dat bleek toch wel een typisch voorbeeld te zijn van efficientie in Guyana. Niemand had het bouwplan bij zich en niemand wist precies waar de fundering moest komen. Het moet op een bepaalde afstand van de weg komen. Het zou een uur kosten om terug naar huis te gaan dus men besloot op de goede gok te gaan graven. Wat bleek bij thuiskomst, je raadt het al....niet op de goede plek. Ze mogen dus nog een keertje terug om het nu op de goede plek te doen. En zo blijf je bezig!

Mijn eerste salaris is eindelijk gestort! Na 2,5 jaar vrijwilliger te zijn voel ik mij ineens heel rijk! Ik kreeg opdracht van mijn moeder om nu iets leuks en niet iets nuttigs te kopen, dus ik ben mij aan het bedenken wat dat gaat worden.

Vandaag is mijn vader jarig:
pap van harte gefeliciteerd met je verjaardag!!! Over een paar weken kom ik alsnog taart eten en je kado brengen, en dan drinken we een borrel!

groet uit Guyana

maandag 28 januari 2008

bloemkool!

Afgelopen zondag zijn we naar de Botanische tuinen gegaan, een heerlijke plek om te wandelen en te relaxen. De dierentuin ligt op hetzelfde terrein en het park is erg groot. Ik ben waterlelies aan het schilderen en heb “studiemateriaal” nodig, dus ik heb wat foto’s gemaakt.


Dinsdag hebben Charles en ik een halve dag vergaderd. De nieuwe training moet voorbereid worden, er moet geadverteerd worden en de kandidaten moeten geselecteerd worden. De vorige keren hadden ziekenhuizen dat gedaan, maar omdat we nu met de Universiteit samenwerken, zullen we hun richtlijnen aanhouden. Dit betekent dat de training open is voor een ieder die geïnteresseerd is, die een bepaalde schoolopleiding heeft gehad en die bereid is in de regio’s te werken. Ik zal 4 mensen opleiden per keer. Ter voorbereiding zal ik een inventarislijst maken met al het materiaal wat we nodig hebben voor de training en voor de nieuwe klinieken. Binnenkort gaat een kliniek in Diamond open. Daar is een nieuw ziekenhuis gebouwd wat nu door Cubanen wordt bemand. De minister wil graag dat we daar een unit openen. De refractionist die in West Demerara werkt gaat in elk ziekenhuis 2 dagen werken. Nu heeft zij ’s middags vrijwel niets te doen dus we hopen dat we haar beter kunnen inzetten door op 2 plekken te werken. Diamond ligt overigens slechts 20 minuten vanaf Georgetown dus ik hoef niet ver te reizen om haar op te zoeken.

Woensdag was opnieuw een vergadering met de Vision 2020 commissie met alle oogzorgmedewerkers. We maken nu een actieplan maar er zal eerst een analyse van de oogzorgsituatie gemaakt worden. Guyana werkt aan de verbetering op het gebied van 5 oogaandoeningen: glaucoom, staar, netvliesaandoeningen door suikerziekte, brilafwijkingen en kinderblindheid. Om te weten wat er nu gedaan wordt en wat er gedaan zou moeten worden, wordt dit eerst in kaart gebracht. Daarna komt er een actieplan waarbij alle partijen betrokken worden (overheid, ziekenhuizen, personeel, organisaties).

Donderdag ben ik een dagje naar West Demerara ziekenhuis geweest om daar patiënten te onderzoeken waarbij mijn hulp gevraagd was door mijn collega. Veel mensen hebben staar of andere oogafwijkingen die ik door verwijs naar de oogartsen in Georgetown en er waren 2 kinderen van 7-8 jaar die behoorlijk bijziendheid zijn maar nog niet eerder een bril hebben gehad. Dat zijn moeilijke patiëntjes voor mijn collega dus die brillen schrijf ik voor.

Vrijdag was de beurt aan Linden. Ik had pech met de bussen want zowel op de heen- als de terugweg deed ik er 3 uur over. Ook daar heb ik wat patiënten onderzocht en het is altijd gezellig om met collega Luciean bij te kletsen.

En toen was het weer weekend. Zaterdag heb ik bloemkool gekookt voor Rudy. Die zijn hier zo afschrikwekkend duur dat het een echte traktatie is en met opgestuurde kaassaus van Eline en een echte gehaktbal werd het een klein Hollands feestje hier! En Rudy heeft genoten.


Zondag zijn Rudy en ik met een deel van de familie naar de bouwgrond van zijn zus gegaan. De mannen hebben de grond afgegraven voor de fundering en Rudy's zus en ik (als enige vrouwen) hebben alles goed in de gaten gehouden en de heren voorzien van eten en drinken. En ondertussen kon ik een beetje werken aan mijn huidskleur........





(Rudy en broer aan het werk)










(familie overleg: 2 broers, zus en neef)















Ik wens jullie allemaal een goede week en namens het kleine grappige kikkertje op mijn deur: tot een volgende keer!



zaterdag 19 januari 2008

Welkom!

Welkom op deze nieuwe website! De afgelopen 2,5 jaar hield ik een website bij over het werken en wonen in Guyana. Ik kwam als VSO (voluntary service overseas) volunteer hier naar toe om te werken voor Caribbean Council for the Blind / Eye Care Guyana. Alle verhalen staan op de website www.petra.vso-stories.net Mijn werk voor VSO zit er nu op, dus mijn website verhuist naar dit nieuwe adres.
Toen ik in 2005 naar Guyana kwam, was het plan om hier 2 jaar te blijven. Ik heb mijn verblijf met een half jaar verlengd en nu is mijn werk voor VSO afgerond. Ik ben gevraagd langer in Guyana te blijven om het werk voort te zetten. Ik heb nagedacht over deze beslissing omdat het niet de meest eenvoudige is om te nemen. Ik heb alle “voors” en “tegens” op een rij gezet en ik kwam tot de conclusie dat ik tevreden en gelukkig ben met mijn leven hier. Dit ondanks het feit dat mijn werk naast mooie resultaten ook frustraties en boosheid oplevert. Ik vind het moeilijk om daar mee om te gaan en het maakt me soms moedeloos. Het belang van mijn aanwezigheid voor de continuïteit van het werk en dat van mijn collega’s doet mij beseffen dat ik hier zo nodig ben. En het feit dat ik nu heel gelukkig ben met mijn vriend Rudy speelt ook mee. We willen graag alle tijd nemen voor het opbouwen van een toekomst samen. Ik heb daarom het aanbod aangenomen om officieel in dienst te treden bij dezelfde organisatie voor een periode van 2 jaar. Mijn leven als vrijwilliger houdt op maar verder verandert er niet zo veel.

Ik ga genoeg verdienen om fatsoenlijk te sparen en hier een comfortabel leven te leiden. Het is nog altijd geen vetpot, maar ik ben tevreden. Ik kan een goede medische verzekering afsluiten en ik krijg een deel van een jaarlijkse vlucht naar Nederland vergoed. Verder krijg ik een laptop en digitale camera ter beschikking.

Mijn voornaamste taak zal het opleiden van mensen zijn. We willen 2-3 groepen per jaar trainen met elk 4 personen. De meeste studenten zullen Guyanezen zijn maar ook mensen van St. Lucia, Jamaica en kleinere eilanden. VSO levert een 2e optometrist in april en zij zal verantwoordelijk zijn voor de kliniek en de supervisie van de huidige en nieuwe mensen. Het blijft nu nog afwachten hoe het zal lopen maar er is genoeg werk voor 2 mensen.

Ik blijf gewoon lekker in mijn huis wonen, nu mét wasmachine (jippie!!!), mijn fiets krijgt een opknapbeurt dus er verandert niks in het huis, tuin en keuken leven. De huisbazin probeert via de buren erachter te komen hoe het nou zit met Rudy en ook de buren hebben al informatie ingewonnen bij Rudy’s zus. Ik kan hier werkelijk geen stap verzetten zonder dat de buurt het weet. Maar ik heb niks te verbergen en Rudy ook niet, dus we lachen er hard om.

Ik heb 2 drukke weken achter de rug. We zijn bezig een commissie op te richten met alle betrokkenen in de oogzorg. Het ministerie moet hierin het initiatief nemen en mijn manager Charles speelt een heel actieve rol. Charles en ik zitten in de commissie en verder de minister, mensen van het ministerie, iemand die alle gezondheidszorgopleidingen coördineert, vertegenwoordiger van het ziekenhuis, Wereld Gezondheidsorganisatie en hopelijk later ook de private sector. We hebben een eerste vergadering gehad en zijn nu druk bezig een actieplan op te zetten. Het heeft als doel alle oogzorgprojecten in kaart te brengen, te coördineren en data te verzamelen. Nu lopen veel programma’s langs elkaar heen en is er geen centraal punt waar alles bekend is. Het is een belangrijke stap verder in ons werk.

Maandag zijn we naar Suddie en Bartica gegaan, 2 plaatsen waar we een kliniek willen opzetten. We hebben de ziekenhuizen bezocht en met mensen daar gesproken. Suddie ligt op zo’n 3 uur afstand en Bartica 3,5 uur afstand, bereikbaar via de boot. Vanwege de afgelegen ligging is het niet zo heel eenvoudig om de kliniek op te zetten en supervisie te geven in deze plekken. Naast het opzetten van de kliniek willen we ook medisch personeel trainen in het opsporen van oogafwijkingen zodat zij patiënten naar de juiste instanties kunnen verwijzen. Ik hoop dat ik daarin een rol kan spelen, want dat vind ik erg leuk om te doen.


ziekenhuis in Suddie

Tot zover een teken van leven vanuit Guyana.
Groet en liefs
Petra