bootje varen

Door alle drukte heeft het een tijdje geduurd voordat jullie van mij horen. Maar hier dan toch eindelijk een update. Zoals ik de vorige keer schreef, heb ik de 2 andere ziekenhuizen bezocht: Bartica en Suddie. Ik ben eerst naar Bartica gegaan. Om daar te komen ben ik met de bus naar Parika gegaan (uurtje) en daar met de speedboot verder gegaan. Bartica ligt 1,5 uur varen ten zuiden van Parika aan de Essequibo rivier. Je gaat dus de rivier op. Het duurde zo’n 45 minuten voordat de boot gevuld was en dan zit je vooral op een bankje te wachten. De boot vertrok vanaf de oever/strand en met wat stuntwerk vind je je plek. Een aantal blauwe plekken krijg je er gratis bij. In het ziekenhuis heb ik met de leidinggevende dame gesproken. De kamer voor onze unit is zo goed als klaar en het ziekenhuis is er klaar voor. We hebben besproken hoe we nu verder gaan en ik wil graag de verpleegkundigen en de mensen van de gezondheidsklinieken in het binnenland trainen in algemene oogzorg. Zij zijn vaak de 1^e mensen die patiënten zien en zij hebben een belangrijke taak om oogafwijkingen te herkennen. Sommige problemen kunnen zij zelf oplossen, andere kunnen zij doorsturen naar de refractionist en ernstige afwijkingen moeten meteen doorgestuurd worden naar de oogarts. Die afweging is belangrijk en daarin hebben zij training nodig. Eens per maand komen alle medewerkers bij elkaar en ik krijg tijd voor een workshop tijdens één van deze bijeenkomsten.

Na mijn bezoek heb ik Ian (oud VSO-er) opgezocht en ik heb bij hem overnacht. ’s Avonds met 2 andere VSO-ers uit eten gegaan. De volgende dag vroeg opgestaan en de boot terug naar Parika genomen. Dat is 1,5 uur naar het noorden (richting zee) en toen met de volgende boot 1 uur naar het westen, naar de overkant van de rivier. De rivier is enkele tientallen km’s breed! Daar ben ik met een taxi naar het ziekenhuis in Suddie gegaan (20 minuten). Ook hier heb ik overleg gehad over de benodigdheden om de kliniek te openen. Het ziekenhuis is bijna zo ver en we hopen in juni/juli in alle ziekenhuizen te kunnen beginnen. Monda gaat in Suddie werken en haar moeder werkt er ook. Die heb ik even opgezocht en uiteindelijk ben ik bij haar thuis gaan lunchen. Daarna mijn reis naar Georgetown vervolgd en ik was om 4 uur thuis. Moe, zonverbrand, met wat blauwe plekken en een snee in mijn teen maar met een goed gevoel!

Bij thuiskomst kwam ik tot de ontdekking dat Arvel even in het land was. Een complete verrassing voor mij. Ik heb een lange vergadering gehad en dat was niet verkeerd. Ik leer steeds beter met hem om te gaan en ik weet ook dat zijn woorden niet veel waarde hebben. Het blijft altijd afwachten of hij doet wat hij belooft. Charles gaat in mei op vakantie en heeft mij verteld dat hij deze tijd wil gebruiken om na te denken of en hoe hij verder wil gaan. Ik heb aangeboden om een aantal van zijn taken over te nemen. Ik heb er nu een nieuwe collega bij en na 3 jaar ben ik wel toe aan een stap hoger in de organisatie. Ik wil een actievere rol spelen en vind dat Charles best wat taken kan overdragen. Dan heb ik het over gesprekken met ziekenhuizen, volledige verantwoordelijkheid voor opzetten van de klinieken, organiseren van trainingen etc. Charles was heel blij dat hij mij naar de ziekenhuizen had laten gaan en zowel Arvel als Charles was heel tevreden over mijn bezoeken. Ik heb zo kunnen laten zien dat Charles niet alles zelf hoeft te doen, want zijn werkdruk is hoog.

Een beetje nieuws over ons huisje-boompje-beestje: Rudy heeft een TV-tafel in elkaar getimmerd. Die moet alleen nog geverfd worden. Ik ben druk bezig met schilderen en zal wat foto’s opsturen als het af is. De planten buiten staan in volle bloei in blauw, roze en oranje. En dat beestje dan? Nou die is onderweg….. ik wil graag een papagaai! Het beste is om ze zo jong mogelijk te kopen, maar dan moet je ze nog met de hand voeren. Dat lukt niet als je werkt……..Dus Monda’s moeder gaat een klein papagaaitje kopen en die de 1^e paar weken verzorgen en dan ga ik hem ophalen. Het wordt een vrij kleine, groen en hij gaat hopelijk praten. En dan wel natuurlijk Engels én Nederlands!!! (ik kan vast oefenen met opvoeden in 2 talen ha ha ha).

En verder:

· De minister van Gezondheidszorg heeft Rudy ontmoet en na de ontdekking dat ik “wortels” in Guyana krijg, heeft hij ons aan de minister van Huisvesting geïntroduceerd. Ze hebben samen afgesproken dat ik bouwgrond kan krijgen als ik dat wil en dat ik naar de minister toe ga als we een huis willen bouwen… tís maar dat je het weet

· Ik heb ½ pond knoflook gepeld. Als je dit in de blender doet en in de koelkast bewaart kun je heel makkelijk een lepel eruit halen voor het koken. Scheelt werk! Het pellen helpt goed als je boos bent, kun je je prima afreageren…..(spreek uit ervaring)

· Ik heb gisteren 5 CD’s gekocht voor 3 euro…..alle soorten muziek/films zijn verkrijgbaar en vaak gloednieuw.

· Onze mangoboom is in volle bloei en er groeien tientallen mango’s nu.

Groet uit Guyana!

Hieperdepiep!

Een week is alweer voorbij gevlogen sinds ons feestweekend. Op vrijdag kwamen Mary en Stephen (2 VSO-ers) bij ons eten en zij hebben “Rudy-soep” geproefd. Rudy kan heerlijke soep maken dus zij hebben het maar een toepasselijke naam gegeven. Zaterdag was de bruiloft van Ben en Nirmala. Ben is Nederlander en woont hier al heel lang en is sinds een paar jaar samen met Nirmala . Het was een Hollands-Guyanees feest, erg gezellig met goed eten, goede muziek en perfecte stemming. Wij hebben stiekempjes wat vergelijkingen gemaakt en ideetjes opgedaan……

Zondag was ons feest aan de beurt. Rudy en ik vierden onze verjaardagen met zijn familie en mijn collega’s. 2 zussen hebben eten gekookt en ik heb taarten gebakken. Geen Guyanees feest zonder een bord vol eten dus de tafel was rijkelijk gevuld met rijst, roti en kipcurry, gevulde eieren, kaassandwiches, andere hapjes en drank. Ik had natuurlijk niet de goede muziek vandaar dat een neef zijn laptop met muziek had mee genomen en hij verzorgde de muziek. Voor de meesten was het de 1^e keer dat zij bij ons thuis kwamen en het was erg leuk ons huis te kunnen laten zien.

Rudy kwam met een TV voor mij thuis…..jippie! Het is helemaal niet gebruikelijk om kado’s te geven en ik was ook blij verrast met de kado’s van Rudy’s familie: mooie tas, wijnglazen, fles Baileys, oorbellen. Rudy’s verjaardag was 15 maart en ik heb hem een zilveren armband met mijn naam gegeven. Mijn ouders hebben hem een set gereedschap gegeven en ook pa’s oude telefoon. Het was heel bijzonder om hem zo blij te zien. Hij vertelde mij dat dit de allereerste keer in zijn leven was dat hij een verjaardagskado heeft gekregen. Nou dan ben je wel even stil…

Donderdag en vrijdag ben ik op pad geweest om de ziekenhuizen te bezoeken waar we nieuwe klinieken willen openen. Dat staat al zo lang op het programma maar het schiet niet op. Wij, in het westen, zouden wat telefoontjes plegen om op de hoogte te worden gebracht maar dat werkt hier niet. Dus werd ik er op uit gestuurd om beide ziekenhuizen te bezoeken. New Amsterdam was de 1^e. Mijn reis verliep voorspoedig en met 2,5 uur was ik er. Ik heb met een secretaresse gesproken en voor de zoveelste keer uitgelegd wat we van plan zijn en wat we van het ziekenhuis verwachten. Zij moeten voor een deel van inrichting zorgen (buro, stoelen, dossierkast etc). Wij verzorgen al het onderzoeksmateriaal, kantoorspullen, vitrinekast etc. Het klinkt allemaal vrij eenvoudig, maar dat is het blijkbaar niet. Wij krijgen geen directe afspraken met het ziekenhuis, we worden aan het lijntje gehouden en ondertussen gaan de maanden voorbij. Het heeft vooral met politiek te maken en het feit dat wij goedkope brillen leveren. De baas van het ziekenhuis heeft connecties met mensen in de privé-sector en die zijn allerminst blij met ons. Hij probeert het zolang mogelijk uit te stellen.

Het 2^e ziekenhuis was Skeldon, tegen de grens van Suriname aan. Dat ziekenhuis is erg klein en is de afgelopen jaren flink achteruit gegaan. De arts die nu de leiding heeft, probeert het weer op gang te krijgen en wil heel graag dat wij daar beginnen. Zijn probleem is dat hij geen geld heeft. Het betekent dat CCB alles moet leveren en ook de ruimte moet opknappen waar we gaan werken. Die kamer heeft nu een gat in het plafond, geen vloer en een deur die niet dicht kan. Het gesprek wat ik had was erg positief en mensen zijn bereidwillig en enthousiast.

Ik heb in Skeldon overnacht bij Cheryl, een VSO-er en heb ook Rudy’s familie daar bezocht. Ik had leesboeken voor de kinderen meegebracht en de jongste was de hele dag op mij aan het wachten. Ze wilde dat ik een week logeerde, maar dat zat er niet in.

Mijn terugreis verliep niet zo voorspoedig. Ik ben om 13 uur vertrokken en ik was snel bij de veerboot. Ik moest eerst een uur wachten totdat die kwam en vervolgens hebben we 2 uur op de rivier gedobberd omdat de boot niet kon aanmeren aan de andere kant. Vraag me niet waarom maar we hebben rondjes gevaren en uiteindelijk de overkant bereikt. Toen nog een lange reis naar Georgetown waarbij we onderweg 10 minuten stopten omdat een groep Islamitische jongeren moesten bidden in de moskee. Dat heb ik nog nooit meegemaakt!

Maandag en dinsdag staan 2 andere ziekenhuizen op het programma, nu in het westen van Guyana. Dat worden wederom lange reizen met een overnachting in Bartica. Maar ik klaag niet, want ik vind dit leuk om te doen!

En verder:

Ÿ De puppies beginnen te lopen, dus we hebben genoeg leven in de brouwerij

Ÿ We kijken nu elke avond Oprah

Ÿ Ik moest deze week 1 uur in de rij staan om mijn elektriciteitsrekening te betalen, grrrrrrrrrrrrrr

Ÿ Ik heb eindelijk de hand van de president geschud

groet uit Guyana!

Terug van weg geweest

Na 2 weken vakantie in Nederland ben ik weer terug in Guyana. Ik heb een heerlijke tijd in Nederland gehad. Het was een leuke verrassing om mijn neefje (op de foto met zijn moeder) nu volop te horen praten, hem bezig te zien met al zijn auto’s en treinen en hem heerlijk te kunnen knuffelen. Mijn ouders hebben mij thuis geweldig verwend en ik heb gelukkig aardig wat vrienden kunnen zien. Lieve mensen: enorm bedankt dat jullie tijd vrij maakten voor mij. Ik ben terug gegaan met mooie, gezellige herinneringen, leuke kado’s en een rugzakje vol aandacht en “bijgespijkerde” vriendschappen.

Mijn terugvlucht werd een dag uitgesteld door de storm. Ik baalde eerst enorm omdat we voor niks op Schiphol stonden, maar uiteindelijk werd mijn vlucht zo aangepast dat ik op de oorspronkelijke dag zou aankomen op een tijdstip dat Rudy mij kon ophalen. En die stond mij helemaal blij op te wachten. We hadden elkaar behoorlijk gemist. De 2 weken waren voor mij ook lang genoeg. Ook omdat ik dus echt niet meer aan de kou in Nederland kan wennen. Ik heb het zó koud gehad dat ik mij eigenlijk de hele tijd onaangenaam voelde. Dat wordt nog wat in december….

Ondertussen ben ik weer aan het werk gegaan. Het blijft rustig in de kliniek en ik had het alleen de eerste paar dagen druk met het zien van patiënten die mijn collega’s door mij wilden laten onderzoeken. Het waren kinderen die met staar geboren waren, een dove vrouw, wat ingewikkelde brilafwijkingen.

Het is nog altijd onduidelijk wanneer ik kan beginnen met de volgende training. We zijn afhankelijk van de Universiteit en het ziekenhuis en die hebben duidelijk geen haast. Een start in april gaat al niet meer lukken, dus wellicht nu mei??? Ik kan mij er niet echt meer druk om maken. Ik kan zo hard gaan als zij willen en ik ben er klaar voor. In de tussentijd geniet ik van rustige dagen, heb ik tijd over om andere leuke dingen te doen en is het makkelijk geld verdienen ;-)

En verder:

Rudy en ik wonen samen. We hebben het heel gezellig samen en genieten nu nóg meer van elkaar.

- we hebben een magnetron! Ja we gaan vooruit. We koken nu ’s avonds en warmen de volgende morgen het eten op wat we meenemen naar het werk. Tegen lunchtijd is het dan weer afgekoeld, maar het is niet zo koud als het anders rechtstreeks uit de koelkast komt. Ben op en top Guyanees aan het worden…
- op de verjaardag van Rudy heeft de hond van de benedenburen 9 puppies geworpen. 7 zijn nog in leven en we hebben dus nu totaal 9 honden……(iemand nog interesse???)

-ik heb een nieuwe fiets gekregen van Rudy! Mijn vorige fiets was net vóór mijn vertrek gestolen. Nou was het een grote roest-gammel-bak dus heel treurig was ik niet. Ik heb nu een mooie blauwe damesfiets, mét mandje én bagagedrager en Eline’s reflectoren (weet je nog Pien?)

En tot slot nog een paar mooie foto’s.

Groet uit Guyana!

Mashramani

Elk jaar op 23 februari is er carnaval in Guyana: Mashramani. Voorafgaand aan dit feest zijn er soca en calypso competities: echte Caribische muziekstylen.
Maanden wordt er naar Mash toe geleefd en iedereen feest er flink op los. Dit jaar was het festival erg versoberd vanwege de situatie in het land. In de afgelopen 4 weken zijn door bendes 2 aanslagen gepleegd waarbij in totaal 23 mensen zijn vermoord. Allemaal onschuldige burgers waaronder ook kinderen. Het land leeft in angst en er heerst groot verdriet. Er werd besloten het feest door te laten gaan, maar in een versoberde versie en de optocht werd gebruikt om mensen op te roepen tot eenheid en vrede.

Een indruk van de optocht:




























































En wat toeschouwers:


groet uit Guyana

7 curry's

Rudy is Indisch-Guyanees en is opgegroeid met de Hindu tradities. Eén van de gewoonten van dit geloof is het houden van Jandi, een vastenperiode van 9 dagen waarin geen alcohol gedronken en vlees gegeten wordt. De pandit (priester van de tempel) bepaalt wanneer je de Jandi houdt en wat je precies moet koken. Tijdens de 9 dagen hoor je eten te geven aan de armen en aan mensen uit de buurt. Aan het einde wordt een traditionele ceremonie gehouden. Naast het bidden en wat andere dingen worden 7 curry's gekookt. Dit alles wordt met rijst uit een lelieblad gegeten.
Afgelopen zaterdag ging Rudy naar een collega en kwam thuis met een enorm blad vol eten.


En verder:
- heeft Rudy voor het eerst van zijn leven achter de computer gezeten. Hij speelt nu spelletjes en krijgt het "muisgevoel" al aardig in de vingers
- heeft hij het hele huis schoongemaakt. Ik kreeg de taak om de extra slaapkamer op te ruimen en hij heeft de rest van het huis onder handen genomen. Nu mijn uitdaging om het zo te houden.......
- krijgt hij steeds meer plezier in het koken. Hij heeft een zak rijst van 10 kg gekocht dus we kunnen voorlopig vooruit....

Groet vanuit een zeer nat Guyana!

Huisbezoek

Dit keer neem ik jullie graag mee voor een bezoek aan mijn huis en straat. Ik woon in een mooi houten huis aan de oude spoorlijn. (bovenhuis op de foto). Treinen zie je al tientallen jaren niet meer, maar de ijzeren delen van de rails kun je nog steeds terug vinden. Waar vroeger de trein reed, lopen nu koeien, paarden, ezels en geiten. Kinderen spelen cricket en rond Pasen wordt er volop gevliegerd. Een drukke en levendige buurt.

Tegenwoordig hebben we straatnaamborden in Georgetown. Ja ja we gaan vooruit!
















Oorspronkelijke huizen in Guyana zijn van hout, maar je ziet nu steeds meer betonnen huizen. Goedkoper en beter te onderhouden (scheelt veel verfwerk!). De huizen worden in alle kleuren geverfd: roze, groen, blauw, oranje, wit. Je snapt soms niet hoe ze het kunnen bedenken...

























We hebben sinds een paar maanden verkeerslichten. Voorheen waren er welgeteld 2 werkzaam in de hele stad, maar nu hebben ze op belangrijke punten lichten opgehangen. Uiteraard zijn ze niet op elkaar afgestemd, dus als de één groen is, is de volgende, na 100m rood en vormt zich daar een file. Guyanezen zijn niet opgegroeid met verkeerslichten, dus de meeste mensen weten niet wat ze moeten doen. Voorsorteren? Stoppen voor oranje of rood licht? Wat bedoel je....Het levert nogal eens verwarrende, grappige, maar ook gevaarlijke momenten op.

Vrouwen fietsen eigenlijk niet. Dat is werk voor de mannen. De vrouwen lopen (maar wel zo min mogelijk), gaan met de bus of taxi maar worden ook door de mannen op de fiets gebracht. Ze zitten op de stang. Ik ben inmiddels zo ingeburgerd dat ik nu ook de eer heb om door "mijn man" op de fiets meegenomen te worden. Maar om nou te zeggen dat het comfortabel is.........

Groet uit Guyana!

Guyanese keuken

Sinds dit jaar hebben Rudy en ik besloten elke dag te koken. Hij was gewend bij zijn zus langs te gaan om daar mee te eten, maar dat betekende dat ik vaak alleen kookte en at. Dat is dus niet zo gezellig. Eén van onze goede voornemens was dan ook voortaan samen te koken en te eten. En dat doen we. De ene keer gaat het op z'n Hollands (hutspot, bloemkool, groentesoep) en de andere keer gaat het op z'n Guyanees (gebakken rijst met kip, cook-up rijst, soep met eddo en banaan). Ik kan gelukkig meestal de Guyanese keuken wel waarderen, maar sommige dingen eet ik dus echt niet: kippenpoten inclusief de klauwen, vlees van koeienkop, koeienhiel. Guyanezen gooien niets weg en houden ervan om de botten uitgebreid af te kloven om vervolgens de botten te breken om ook het beenmerg op te zuigen....Tja daar hebben we een "cultuurprobleempje".
Maar Rudy snapt dan weer niet dat wij hagelslag op brood eten, bier zónder rietje drinken, niet om 5 uur 's ochtends opstaan om te koken.
Over dat laatste hebben we een gesprek gehad want de meeste vrouwen hier staan om 5 uur op om te koken. Ik ben geen ochtendmens en als je mij chagerijnig wil hebben, dan laat je mij vroeg opstaan. Daar is geen compromis over te sluiten! En laat ik nou net iemand treffen die zelf al aanbood om te koken 's ochtends. Ik zit helemaal goed hier!

Om nog even terug te komen op de dag dat de mannen de fundering afgroeven voor Rudy's zus. Dat bleek toch wel een typisch voorbeeld te zijn van efficientie in Guyana. Niemand had het bouwplan bij zich en niemand wist precies waar de fundering moest komen. Het moet op een bepaalde afstand van de weg komen. Het zou een uur kosten om terug naar huis te gaan dus men besloot op de goede gok te gaan graven. Wat bleek bij thuiskomst, je raadt het al....niet op de goede plek. Ze mogen dus nog een keertje terug om het nu op de goede plek te doen. En zo blijf je bezig!

Mijn eerste salaris is eindelijk gestort! Na 2,5 jaar vrijwilliger te zijn voel ik mij ineens heel rijk! Ik kreeg opdracht van mijn moeder om nu iets leuks en niet iets nuttigs te kopen, dus ik ben mij aan het bedenken wat dat gaat worden.

Vandaag is mijn vader jarig:
pap van harte gefeliciteerd met je verjaardag!!! Over een paar weken kom ik alsnog taart eten en je kado brengen, en dan drinken we een borrel!

groet uit Guyana